In 1963 geboren als dochter van een kroegbaas behept met een natuurlijk talent om te leiden, een rappe tong, een klaterende lach en een groot hart voor mensen. En leiden heb ik zowat mijn hele leven gedaan. Als projectleider, docent, directeur, moeder, partner en vriendin.
Voor elk probleem een oplossing, geen project te moeilijk, nooit onzeker en met een grote drive om het voor kwetsbare groepen beter te maken. Bekend als onderwijsexpert, als ondernemer in het publieke domein. Totdat ik mijn baan als directeur opgaf om als onderwijsadviseur het land door te gaan en ik ergens onderweg, (in de te grote leaseauto), mijn passie verloor.
En daar stond ik dan, geen baan, geen positie, geen drive en boven de 50. En ineens was daar het verlammende effect van de zelftwijfel … Het moest anders maar hoe?
De oplossing zat in de paarden. Ben een opleiding gaan volgen tot paardeninstructeur en paardencoach en heb daar zoveel geleerd over het leven. Tijdens mijn loopbaan had men mij vaak gekenschetst als durfal en ik vond inderdaad zgn. “spannende ”dingen de normaalste zaak van de wereld: presenteren, op een podium staan, innovaties, feedback geven etc., met gemak deed ik dat soort dingen.
Ik dacht dat durf bij mij hoorde totdat ik op de eerste les van de opleiding tot paardeninstructeur in volle galop van mijn paard knikkerde. Gekrenkt en gekneusd lag ik op de grond in het volle besef dat ik helemaal niet zo stoer was.
Met die val realiseerde ik me dat zolang alles in mijn eigen comfortzone gebeurt dat ik veel durf, maar o wee als dit niet zo is. En waar ik gewend was altijd in de “masterclass” te zitten donderde ik zo de “bezemklas” in. Ik was in één klap de slechtste leerling.
Gebikkeld heb ik om de opleiding te kunnen volgen, ik moest nieuwe dingen leren, mijn mentale beelden bijstellen en heel veel loslaten. En ik moest het laten zien, ik kon niet praten. En wie mij kent weet dat dat een puntje is. Ik heb een aantal opleidingen gedaan maar ik ben met geen van de diploma’s zo blij geweest als met deze, terwijl ik niet eens de ambitie heb om professioneel paardeninstructeur te worden. Het heeft me veel gebracht als mens en als leider.
Ik realiseer me nu dat ik vroeger successen haalde met zaken die me van nature makkelijk afgingen, maar waar ik vaak vooruit op de troepen liep.
Uiteindelijk kostte me dat mijn energie en passie. Ik deed dingen op de automatische piloot en dat zag er voor anderen indrukwekkend uit, waardoor ik steeds bevestigd werd.
Maar ondertussen was ik de verbinding met mezelf en anderen kwijt en daarmee ook mijn richtingsgevoel. En omdat ik altijd de indruk heb gewekt alles onder controle te hebben was er weinig compassie toen het ineens niet meer zo goed met me ging. Een les voor het leven.
Nu zet ik doordachte stappen, ben in verbinding met anderen, laat makkelijker los, kom ik uit mijn veilige zone door me kwetsbaar op te stellen, ben ik bewust van mijn lichaamstaal en zoek ik naar congruentie en authenticiteit
Al die wijze lessen over leiderschap, verbind ik aan mijn andere kennis en ervaring. Ik weet nu veel beter wie ik ben, wat ik wil en wat ik voor anderen kan betekenen.

José 

 

Ontvang mijn blogs